De late zestiende en zeventiende eeuw gelden als de Gouden Eeuw van de Spaanse schilderkunst, net als van de Nederlandse. In de tijd dat de Nederlanden zich tegen de Spaanse overheersing begonnen te keren, ontwikkelde Spanje zijn eigen artistieke signatuur. Filips II, absoluut monarch in een door de katholieke kerk gedomineerde maatschappij, gaf in 1563 opdracht tot de bouw van El Escorial. Dit enorme paleis-kloostercomplex in de buurt van Madrid werd gedecoreerd door grote Spaanse en Italiaanse meesters. De onvoorstelbare rijkdom, vooral te danken aan de koloniale goudkoorts – Spanje noemde zichzelf ‘het Rijk waar de zon nooit ondergaat’ –, bracht schilders vele opdrachten voor de koning, kerken en particulieren. De Spaanse kunst floreerde.

Beïnvloed door de Italianen ontwikkelden El Greco, Ribera en Zurbarán een herkenbare Spaanse karakteristiek, met nog intensere licht-donkercontrasten. Hun werken ademen het temperament en de trots van het Iberische schiereiland. Murillo en de toonaangevende Velázquez voegden daaraan hun eigen handschrift toe en kwamen tot nieuwe hoogtepunten. Later trad het al even imponerende talent Goya in hun voetsporen met een confronterend realisme. Beroemd zijn ook diens indringende grafiekseries, waarvan meesterlijke gravures, onder meer uit ‘Los Desastres de la Guerra’, over de verschrikkingen van de Napoleontische bezetting van Spanje.

Kosten: €10 voor deze lezing
Locatie: Bibliotheek De Plataan Maassluis